Sunday, October 30, 2011

നെഞ്ചിലൊരു വെടിയുണ്ട

                                      നെഞ്ചിലൊരു വെടിയുണ്ട
                             
                              കെട്ടു പോകാത്ത
                              തീ പോലെ
                              തോര്‍ന്നു തീരാത്ത
                              മഴ പോലെ
                              ഒരു മാളങ്ങളിലു
                              മൊളിച്ചു കഴിയാത്ത
                              ധീരതയുമായി ,
                              കവിതകളില്‍
                              വിപ്ലവത്തിന്റെ
                              വിയര്‍പ്പിനുപ്പു
                              ഗന്ധവും പേറി
                              അയാളെന്നും
                              നിവര്‍ന്നു നില്ക്കുന്നു

                              പട്ടിണിയെന്ന
                              മാരണത്തെ
                              നൂറു കോടിശ്വര
                              കണക്കുകള്‍ കാട്ടി
                              പേടിപ്പിക്കാൻ
                              നോക്കുന്ന നാട്ടില്‍
                              നട്ടെല്ലുറപ്പുള്ളൊരു
                              പോരാളിയായി
                              അയാളെന്നും
                              ഒരു പർവ്വത നിരയായി
                              ഉയര്‍ന്നു നിന്നു

                               ഉച്ചസ്സൂര്യനെപ്പോലെ
                              ആ, ജ്വലിക്കുന്ന മുഖം
                              ഞങ്ങൾക്കു കാണാനായില്ല
                              ന‍ട്ടെല്ലു വളഞ്ഞും,
                              മുതുകു കുനിഞ്ഞും
                              ഞങ്ങളുടെ മുഖം
                              താഴോട്ടുമായിരുന്നു
                             
                              നെഞ്ചിലവശേഷിച്ച
                              വെടിയുണ്ട
                              പോരാട്ട വേളയില്‍
                              വേദനയേകുമ്പോള്‍
                              അടങ്ങി കിടക്കൂ
                              ശല്യമേയവിടെ
                              എന്നു ശാസിക്കുന്നു

                             കാഴ്ചകള്‍ക്കപ്പുറത്തു
                             ആരവങ്ങളുയരുന്നു
                             ജീവിതയുദ്ധത്തില്‍
                             ഒരിക്കലും
                             ഒരു പോരാളിയും
                             ഒറ്റയ്ക്കാകില്ലാ.















Thursday, October 20, 2011

കണ്ണാടി വീടു വിട്ടു പോകുന്നയാള്‍


               കാലത്തിന്റെ
               ബര്‍സാത്തിയില്‍ നിന്നും
               യാത്ര പറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടന്നു
               കല്ലുപ്പിളര്‍ക്കുന്ന വാക്കുകളാല്‍
               സര്‍ഗ്ഗ ശില്പങ്ങളെത്ര 
               കൊത്തിയൊരുക്കിയ
               ഉഷ്ണമേഖലയിലെ സൂര്യ ശില്പി
               ആരോടുമടിയറവു പറയാതെ 
               ഭാവനയുടെ തേരോടിച്ചു 
               നവസാഹിത്യ പാന്ഥാവിലൂടെ,
               ജീര്‍ണ്ണതയ്ക്കെന്നുമതു 
               പേക്കിനാവായി
               യഥാസ്ഥിതികത്വത്തിന്‍
               കണ്ണിലതിരുട്ടേകി.

               ഉയര്‍ന്നു പറക്കുന്നു 
               പീ‍ഢിതന്റെ പറങ്കിമലയില്‍
               മാനവികതയുടെയേഴാം മുദ്രയുമായി
               ജീവിത വിജയത്തിന്‍ 
               ശ്രീ ചക്രം തിരിയും 
               അശ്വത്ഥാമാവിന്റെ ചിരി പോലെ
                ഈ സൂര്യ ശില്പി 
                തീപിടിച്ച കൈയ്യാല്‍ നാട്ടിയ
                അജ്ഞതയുടെ താഴ്വാര 
                തകര്‍ത്ത സര്‍ഗ്ഗ കൊടിക്കൂറ.

                യുദ്ധാവസാനമായി
                ആരുടെയോ ഒരു നഗരത്തിലേക്കു 
                ഇന്നലെയുടെ നിഴലുപേക്ഷിച്ചു
                ഓര്‍മ്മകളുടെ തീരങ്ങളിലുദയമാകാന്‍
                പുറത്തേക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ
                ഈ കണ്ണാടി വീടു വിട്ടു  പോകുന്നാ 
                സാഹിത്യ സംഗ്രാമ ധീരന്‍ .
                           --------------------------------------------
                     കാക്കനാടന്‍ കൃതികള്‍
                ബര്‍സാത്തി, അടിയറവു് , ഉഷ്ണമേഖല , പറങ്കിമല ,
                ഏഴാംമുദ്ര , ശ്രീചക്രം, അശ്വത്ഥാമവിന്റെ ചിരി,
                അജ്ഞതയുടെ താഴ്വാര, യുദ്ധാവസാനം, ആരുടെയോ
                ഒരു നഗരം, ഇന്നലയുടെ നിഴല്‍, തീരങ്ങളിലുദയം,
                 പുറത്തേക്കുള്ള വഴി, കണ്ണാടിവീടു് .








സ്ത്രീ

പേമാരി നനഞ്ഞു ,ഇടിമിന്നലുകളിൽ പേടിച്ചെത്തുന്ന ചെറുക്കനെ അമ്മ ചേർത്തു പിടിച്ചു ,ടൗവ്വൽ കൊണ്ടു തല തുവർത്തി , കുരുമുളകു കാപ്പി ഇട്ടു കൊട...